Wełna mineralna znajduje zastosowanie przede wszystkim w budownictwie. Dzięki swym zaletom sprawdza się również w zastosowaniach technicznych w energetyce. W każdym z tych zastosowań wełna mineralna nie tylko izoluje termicznie i pozwala zachować wysoką odporność ogniową izolacji. Dodatkowo izoluje od niechcianych dźwięków i tłumi drgania.

Proces technologiczny produkcji wełny mineralnej jest stworzoną przez człowieka kopią najbardziej imponującego zjawiska przyrody jakim jest wybuch wulkanu.

Kiedy w latach dwudziestych pewien naukowiec prowadził badania wulkanu Kilauea na Hawajach okazało się, że podczas erupcji powstają bardzo specyficzne włókna mineralne przypominające strzępki wełny. Według legendy miały to być włosy królowej wulkanu, Pelé, która ze złości wyrywała je sobie z głowy.

Włosy królowej wulkanu Pelé - rodzaj szkla wulkanicznego

Wełna mineralna ma jednak dłuższą historię. Pierwszy patent dotyczący produkcji wełny mineralnej (dokładnie: szklanej) został zgłoszony w Rosji już w 1840 roku. W XIX wieku z włókien szklanych produkowane były na małą skalę zarówno ubrania jak i klosze do lamp, które z powodzeniem eksponowane na wystawie światowej w Chicago w 1893 roku. Do wybuchu I Wojny Światowej włókna szklane nie zyskały większej popularności. Dopiero po odkryciu szkodliwości azbestu wełna mineralna stopniowo zaczęła wypierać azbestowe materiały izolacyjne i tak już w 1941 roku amerykański urząd patentowy miał w swoich rejestrach ponad 360 wyrobów z wełny szklanej, między innymi materiały izolacyjne stosowane w budownictwie.

<< powrót