Wełna mineralna jest masowo produkowana i sprzedawana od ponad 60 lat. Od samego początku, skalne i szklane wełny izolacyjne stały się najbardziej rozpowszechnionymi na świecie materiałami służącymi do izolacji, pomagającymi właścicielom domów i zakładom przemysłowym ograniczać zużycie energii, zabezpieczać przed ogniem i hałasem, a w konsekwencji ograniczać koszty.

W Polsce, wełna mineralna stosowana jest w budownictwie od co najmniej 40 lat. Trudno więc uznać za zasadne, pojawiające się w mediach, stwierdzenia jakoby Polacy nie mają wiedzy na temat specjalnego obchodzenia się z wełną ze względu na jej szkodliwość podczas gdy w krajach Unii Europejskiej producenci umieszczają na opakowaniach ostrzegawcze piktogramy. Polscy producenci wyrobów z wełny mineralnej, szklanej i skalnej, zrzeszeni w Stowarzyszeniu MIWO, również zalecają - podczas montażu wełny mineralnej - stosowanie zasad dobrej praktyki, uwzględniających reguły i środki bezpieczeństwa oraz higieny pracy (BHP).

Wełna mineralna: skalna i szklana nie jest szkodliwa. Umieszczona na trwale pod warstwą tynku, przy palenisku w kominku lub pomiędzy płytami gipsowo-kartonowymi pozwala właścicielom domów długie lata cieszyć się ciepłem i ciszą. Zdrowy rozsądek podpowiada nam, że nie ma żadnej możliwości aby z zamontowanej izolacji odrywały się włókna. Inaczej oczywiście przedstawia się pylenie podczas prac montażowych. Docinanie mat wełnianych czy płyt, upychanie materiału izolacyjnego w szczeliny powodują rozrywanie fabrycznej struktury materiału, łamanie włókien a w konsekwencji emisję mechaniczną małych cząstek. Wełna mineralna to jednak nie trujący azbest. Azbest ma strukturę krystaliczną, w odróżnieniu od niego, włókna wełny – bezpostaciową. To zasadnicza różnica - włókna azbestu na trwałe osiadają w płucach a włókna mineralne w krótkim czasie zanikają. Typowe włókna wełny mineralnej (szklanej) mają średnicę pomiędzy 5 i 10 mikronów (mikron to jedna tysięczna milimetra). Jakkolwiek, porcje włókien są na tyle małe, że mogą być wciągnięte do płuc. Większość ludzi dobrze toleruje przebywanie we wnętrzach, w których ze względu na prowadzone prace izolacyjne, chwilowo pojawiło się w powietrzu większe stężenie włókien wełny mineralnej. Niektórzy pracownicy, przede wszystkim ci uczuleni na kurz w ogóle, mogą odczuwając dyskomfort w postaci swędzenia skóry (np. na dłoniach) lub sporadycznego kaszlu. To jedyne, zauważalne skutki ich kontaktu w włóknami.

Od ponad dwóch lat wiadomo, że wełna mineralna nie jest klasyfikowana jak rakogenna dla ludzi. W 2001 roku, IARC (The International Agency for Research on Cancer jest częścią World Health Organization WHO), dzięki wiedzy uzyskanej po badaniach przeprowadzonych na całym świecie - przeklasyfikował wełnę do klasy 3 (praktycznie najniższej, ponieważ w klasie 4 znajduje się tylko jedna substancja). Decyzja IARC, podjęta w imieniu Światowej Organizacji Zdrowia jest wynikiem pozytywnych informacji uzyskanych podczas badań ludzi oraz na podstawie badań inhalacyjnych na zwierzętach. IARC klasyfikuje wełnę mineralną jako bezpieczniejszą niż marynaty i kawa. Wszystko wskazuje na to, że w najbliższym czasie Unia Europejska zmieni swą klasyfikację wełny mineralnej, dostosowując ją do klasyfikacji ogólnoświatowej. Już rozpoczęły się rozmowy na ten temat.

Wspominane wcześniej swędzenia, pojawiające się podczas pracy z wełną, same w sobie nie jest chorobą. Aby uniknąć takich alergicznych reakcji organizmu, wystarczy na placu budowy stosować zasady BHP. Nie ma potwierdzonych naukowo dowodów na to, by wełna powodowała jakiekolwiek choroby. Przeciwnie, wiele badań udowodniło brak związku pomiędzy złymi skutkami dla zdrowia a produkowaniem bądź stosowaniem wełny mineralnej. Wynika to jednoznacznie z opracowania IARC.

Na placu budowy, z zasady, pracownicy budowlani korzystają ze środków ochrony osobistej: kasków, rękawic, okularów ochronnych i masek. Używanie ich podczas prac z wełną mineralną nie jest niczym szczególnym. Niemniej, producenci wełny mineralnej przypominają o możliwym uczuleniu na kontakt z włóknami. Robią to na różne sposoby, np. prezentując informacje na stronach internetowych, podczas bezpośrednich szkoleń lub w materiałach informacyjnych. Podobnie jest w Niemczech, Austrii, Norwegii, Hiszpanii, gdzie nie ma żadnych wymagań odnośnie znakowania wyrobów piktogramami lub napisami, zawierającymi instrukcje BHP. Faktem jest, że niektórzy producenci umieszczają na opakowaniach takie informacje.

Polscy producenci wełny mineralnej zalecają noszenie rękawic i obszernych, zapinanych ubrań roboczych. W trakcie prac montażowych warto również nosić okulary ochronne na wypadek silnego pylenia podczas wiatru. W przypadku adaptacji starych pomieszczeń, np. poddaszy, zaleca się stosowanie masek przeciwpyłowych. Kierownik nadzorujący przebieg prac izolacyjnych powinien zapewnić dobrą wentylację miejsca pracy, drzwi i okna powinny pozostawać otwarte. Wełnę mineralną należy ciąć nożem lub piłką a miejsce pracy utrzymywać w czystości usuwając mechanicznie lub odkurzaczem pojawiające się ścinki i odpady. Po zakończeniu pracy pracujący z wełną mineralną powinni umyć dłonie i twarz zimną wodą a ubrania wytrzepać.

Zasady pracy z wełną mineralną

<< powrót