Pod koniec czerwca br. Polska jako jedyny kraj Unii Europejskiej zagłosowała przeciw zaproponowanym zapisom, które otwierałyby drogę do przyjęcia wyższych celów niż zaplanowane, w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych.

Zdaniem polskiego rządu, zaproponowana przez Komisję Europejską ścieżka redukcji CO2 do 2050 roku jest niekorzystna dla unijnej gospodarki, w tym Polski. 

Polska nie godzi się na zwiększenie redukcji emisji CO2 argumentując, że mogłoby to doprowadzić m.in. do wzrostu cen energii. Jednak zamiast narzekać, że koszty ograniczenia emisji przez przemysł są zbyt wielkie, można zadbać o to, by w systemie ETS uwzględnić tzw. „domestic offset”, dzięki czemu emisje zaoszczędzone w innych sektorach, np. dzięki energooszczędnym budynkom (przyczyniającym się do poprawy standardu życia Polaków), zwiększałyby jednocześnie pulę przydziałów dostępną dla przemysłu. O takie rozwiązanie Polska mogłaby skutecznie zabiegać, pokazując, że nie tylko chce realizacji celu, czyli ograniczenia emisji CO2, ale pragnie to robić mądrze, w sektorach, w których jest to korzystne dla gospodarki i obywateli.

Tymczasem wydatki ponoszone przez Polaków na pokrycie kosztów mieszkania, w tym ciepło do ogrzewania i energię elektryczną, kształtują się na poziomie od 15 do 23 proc., co jest jednym z najwyższych wskaźników w Europie (pomimo iż powierzchnia mieszkalna przypadająca na statystycznego Polaka jest jedną z najmniejszych w UE). Zwiększenie opłat za emisję mozna znacząco podnieść ceny enrgii elektrycznej i ogrzewania budynkow wielorodzinnych (zasilanych z elektrociepłowni). 

<< powrót