|
8 lipca 2009 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 marca 2009 r zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zostało one wydane na podstawie ustawy– Prawo budowlane.
Ochrona przeciwpożarowa
Ustalono, że następującym określeniom użytym w
znowelizowanym rozporządzeniu:
niepalny,
niezapalny,
trudno zapalny, łatwo zapalny, niekapiący, samogasnący,
intensywnie dymiący
odpowiadają klasy reakcji na ogień zgodnie z nowym załącznikiem nr 3 Stosowane w rozporządzeniu określenia dotyczące palności i rozprzestrzeniania ognia oraz odpowiadające im europejskie klasy reakcji na ogień i klasy odporności dachów na ogień zewnętrzny do znowelizowanego rozporządzenia.
Przekrycie dachu o powierzchni większej niż 1000 m2 powinno być nierozprzestrzeniające ognia, a palna izolacja cieplna przekrycia powinna być oddzielona od wnętrza budynku przegrodą o klasie odporności ogniowej nie niższej niż R E 15.
Ściany wewnętrzne i stropy wydzielające kotłownie, składy paliwa stałego, żużlownie oraz magazyny oleju opałowego, a także zamknięcia otworów w tych elementach, powinny mieć klasę odporności ogniowej nie mniejszą niż określona w tabeli 1.
Tabela 1. Minimalna klasa odporności
ogniowej ścian wewnętrznych i stropów wydzielających kotłownie, składy paliwa
stałego, żużlownie oraz magazyny oleju opałowego, a także zamknięcia otworów w
tych elementach
|
Klasa odporności
ogniowej |
|
Rodzaj
pomieszczenia |
Ścian
wewnętrznych |
Stropów
|
Drzwi lub innych
zamknięć |
Kotłownia z kotłami na paliwo stałe,
o
łącznej mocy cieplnej powyżej 25 kW |
|
E I 60 |
R E I
60 |
E I 30 |
|
Kotłownia z kotłami na olej opałowy,
o łącznej mocy cieplnej powyżej 30 kW |
E I 60 |
R E I
60 |
E I 30 |
|
Kotłownia z kotłami na paliwo gazowe,
o łącznej mocy cieplnej powyżej 30 kW w budynku:
niskim (N) i średniowysokim
(SW),
wysokim (W) i wysokościowym
(WW) |
E I
60
E I 120 |
R E I 60
R E I 120 |
E I
30
E I 60 |
| Skład paliwa stałego i żużlownia |
E I
120* |
R E I
120* |
E I
60* |
| Magazyn oleju opałowego |
E I 120 |
R E I 120 |
E I 60 |
|
* – wymaganie nie dotyczy
budynków mieszkalnych jednorodzinnych i w zabudowie zagrodowej oraz
budynków rekreacji indywidualnej
|
Określono, że wielkości stref pożarowych PM w budynku
jednokondygnacyjnym, z wyjątkiem garażu, nie ogranicza się, pod warunkiem
zastosowania:
- stałych samoczynnych urządzeń gaśniczych wodnych,
-
samoczynnych urządzeń oddymiających. Ponadto dopuszcza się stosowanie w
strefach pożarowych PM otworu w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego, służącego
przeprowadzeniu urządzeń technologicznych, chronionego w sposób równoważny
wymaganym dla tej ściany drzwiom przeciwpożarowym pod względem możliwości
przeniesienia się przez ten otwór ognia lub dymu, w przypadku pożaru.
Uwaga!
- Przepusty instalacyjne o średnicy większej niż 0,04 m w ścianach i
stropach pomieszczenia zamkniętego, dla których wymagana klasa odporności
ogniowej jest nie niższa niż E I 60 lub R E I 60, a niebędących elementami
oddzielenia przeciwpożarowego, powinny mieć klasę odporności ogniowej (E I)
ścian oraz stropów tego pomieszczenia.
- W budynku z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień ściany
oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na
wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować wzdłuż ściany pas z materiału
niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E I 60,
bezpośrednio pod pokryciem (przekrycie na tej szerokości powinno być
nierozprzestrzeniające ognia).
Określając wymaganą szerokość i liczbę przejść, wyjść
oraz dróg ewakuacyjnych w budynku, w którym z przeznaczenia i sposobu
zagospodarowania pomieszczeń nie wynika jednoznacznie maksymalna liczba ich
użytkowników, liczbę tę należy przyjmować w odniesieniu do powierzchni tych
pomieszczeń, dla:
- sal konferencyjnych, lokali gastronomiczno-rozrywkowych, poczekalni, holi,
świetlic itp. – 1 m2/osobę,
- pomieszczeń handlowo-usługowych – 4 m2/osobę,
- pomieszczeń administracyjno-biurowych – 5 m2/osobę,
- archiwów, bibliotek itp. – 7 m2/osobę,
- magazynów – 30 m2/osobę.
Drzwi rozsuwane mogą stanowić wyjścia na drogi
ewakuacyjne i być stosowane na drogach ewakuacyjnych, jeżeli są przeznaczone nie
tylko do celów ewakuacji, a ich konstrukcja zapewnia:
- otwieranie automatyczne i ręczne bez możliwości ich blokowania,
- samoczynne ich rozsunięcie i pozostanie w pozycji otwartej w wyniku
zasygnalizowania pożaru przez system wykrywania dymu chroniący strefę
pożarową, do ewakuacji z której te drzwi są przeznaczone oraz w przypadku
awarii drzwi.
Klatki schodowe i przedsionki przeciwpożarowe,
stanowiące drogę ewakuacyjną w budynku wysokim (W) dla stref pożarowych innych
niż ZL IV oraz PM, a także budynku wysokościowym (WW), powinny być wyposażone w
urządzenia zapobiegające ich zadymieniu.
Natomiast klatki schodowe i przedsionki przeciwpożarowe,
stanowiące drogę ewakuacyjną w budynku wysokim (W) dla strefy pożarowej PM,
powinny być alternatywnie wyposażone w: urządzenia zapobiegające zadymieniu,
samoczynne urządzenia oddymiające uruchamiane za pomocą systemu wykrywania
dymu.
Uwaga! W budynku ZL I, ZL II, ZL III lub ZL V,
mającym kondygnację z posadzką na wysokości powyżej 25 m ponad poziomem terenu
przy najniżej położonym wejściu do budynku, i budynku wysokościowym (WW) ZL IV
przynajmniej 1 dźwig w każdej strefie pożarowej powinien być przystosowany do
potrzeb ekip ratowniczych.
- Dojście do dźwigu dla ekip ratowniczych powinno prowadzić przez odpowiedni
przedsionek przeciwpożarowy.
- Ściany i stropy szybu dźwigu dla ekip ratowniczych powinny mieć klasę
odporności ogniowej wymaganą jak dla stropów budynku.
- Szyb dźwigu dla ekip ratowniczych powinien być wyposażony w urządzenia
zapobiegające zadymieniu.
Ustalono, że zabronione jest w strefach pożarowych ZL I, ZL
II, ZL III i ZL V stosowanie do wykończenia wnętrz materiałów oraz wyrobów łatwo
zapalnych, których produkty rozkładu termicznego są bardzo toksyczne lub
intensywnie dymiące.
Ponadto w przypadku stosowania materiałów
wykończeniowych luźno zwisających, w szczególności w: kurtynach, zasłonach,
draperiach, kotarach, żaluzjach za łatwo zapalne uważa się materiały, których
właściwości nie spełniają co najmniej 1 z następujących kryteriów:
-
ti ł 4 s,
- ts Ł 30 s,
- nie następuje przepalenie 3
nitki,
- nie występują płonące krople.
Określono, że przewody i kable
elektryczne oraz inne instalacje wykonane z materiałów palnych, prowadzone w
przestrzeni podpodłogowej podłogi podniesionej i przestrzeni ponad sufitami
podwieszonymi, wykorzystywanej do wentylacji lub ogrzewania pomieszczenia,
powinny mieć osłonę bądź obudowę o klasie odporności ogniowej co najmniej E I
30, a w budynku wysokościowym (WW) lub w budynkach ze strefą pożarową o gęstości
obciążenia ogniowego ponad 4000 MJ/m2 – co najmniej E I 60.
Uwaga!
Przewody spalinowe i dymowe powinny być wykonane z wyrobów
niepalnych.
Dopuszczono możliwość instalowania w przewodzie
wentylacyjnym nagrzewnic elektrycznych i na paliwo ciekłe lub gazowe,
których temperatura powierzchni grzewczych przekracza 160°C, pod warunkiem
zastosowania ogranicznika temperatury, automatycznie wyłączającego ogrzewanie po
osiągnięciu temperatury powietrza 110°C oraz zabezpieczenia uniemożliwiającego
pracę nagrzewnicy bez przepływu powietrza.
Ustalono, że instalacja wentylacji oddymiającej
powinna:
- usuwać dym z intensywnością zapewniającą, że w czasie potrzebnym do
ewakuacji ludzi na chronionych przejściach i drogach ewakuacyjnych nie wystąpi
zadymienie lub temperatura uniemożliwiające bezpieczną ewakuację,
- mieć stały dopływ powietrza zewnętrznego uzupełniającego braki tego
powietrza w wyniku jego wypływu wraz z dymem.
Natomiast wentylatory oddymiające powinny mieć
klasę:
- F600 60, jeżeli przewidywana temperatura dymu przekracza
400°C,
- F400 120 w pozostałych przypadkach, przy czym dopuszcza się
inne klasy, jeżeli z analizy obliczeniowej temperatury dymu i zapewnienia
bezpieczeństwa ekip ratowniczych wynika taka możliwość.
Ponadto klapy dymowe w grawitacyjnej wentylacji
oddymiającej powinny mieć klasę:
- B300 30 dla klap otwieranych
automatycznie,
- B600 30 dla klap otwieranych wyłącznie w sposób
ręczny.
Określono, że jednokondygnacyjny, nadziemny garaż
otwarty, mający formę zadaszenia miejsc postojowych z odkrytymi drogami
manewrowymi, powinien mieć elementy konstrukcji i przekrycia dachu niekapiące
pod wpływem wysokiej temperatury.
Powierzchnia strefy pożarowej w nadziemnym lub podziemnym
garażu zamkniętym nie powinna przekraczać 5000 m2. Może być ona
jednak powiększona o 100%, jeżeli jest spełniony 1 z poniższych warunków:
- zastosowano ochronę strefy pożarowej stałymi samoczynnymi urządzeniami
gaśniczymi wodnymi,
- wykonano, oddzielające od siebie nie więcej niż po 2 stanowiska postojowe,
ściany o klasie odporności ogniowej, w części pełnej co najmniej E I 30, od
posadzki do poziomu zapewniającego pozostawienie prześwitu pod stropem o
wysokości 0,1 do 0,5 m na całej ich długości.
W garażu zamkniętym strefa pożarowa obejmująca więcej niż 1
kondygnację podziemną powinna spełniać jeden z powyższych warunków.
Natomiast w garażu zamkniętym, o powierzchni całkowitej
przekraczającej 1500 m2, należy stosować samoczynne urządzenia
oddymiające.
Uwaga!
Na każdej kondygnacji garażu, której powierzchnia całkowita
przekracza 1500 m2, powinny znajdować się co najmniej 2 wyjścia
ewakuacyjne, przy czym 1 z tych wyjść może być wjazd lub wyjazd. Długość
przejścia do najbliższego wyjścia ewakuacyjnego nie może przekraczać:
- w garażu zamkniętym 40 m,
- w garażu otwartym 60
m.
Podstawa prawna
rozporządzenie Ministra
Infrastruktury z 12 marca 2009 r zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków
technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2009
r. nr 56, poz. 461).
ustawa z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.:
Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118)
rozporządzenie Ministra Infrastruktury z
12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać
budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75, poz. 690)
<< powrót |
