W Unii Europejskiej weszła w życie Dyrektywa UE 2002/91/EC (Dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków) - wspomagająca oszczędzanie energii w budynkach.

Ochrona cieplna budynków pozwalająca na zminimalizowanie kosztów ogrzewania jest przedmiotem szczególnej troski Unii. I to z dwóch co najmniej powodów. Po pierwsze – zmniejszenie zużycia energii w budynkach, przy zachowaniu albo nawet poprawie komfortu ich użytkowania, daje oszczędności paliw, dzięki czemu ułatwia zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego państw i sprzyja rozwojowi gospodarki europejskiej. Po drugie - rządy krajów należących do UE zobowiązały się jako sygnatariusze Protokołu z Kioto do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych, co przybliża świat do realizacji wielkiego wspólnego celu, jakim jest ochrona klimatu.

W praktyce chodzi o taką ochronę cieplną budynku, która pozwali zminimalizować sezonowe koszty ogrzania metra kwadratowego jego powierzchni. Najdalej w realizacji Dyrektywy 2002/91/EC posunęli się Niemcy, którzy założyli obniżenie zużycia energii w nowych budynkach o 30% (i sukcesywne doprowadzenie do podobnego stanu istniejących zasobów budowlanych). Tymczasem wg wyliczeń Europejskiego Stowarzyszenia Producentów Izolacji – EURIMA, w Polsce straty z tytułu źle zaizolowanych budynków wynoszą prawie 45 000 MJ rocznie, a dla porównania w Niemczech tylko 18 000 MJ rocznie.

Proces stopniowego obniżania zużycia energii w budynkach dotyczy także budynków poddawanych modernizacji. W Polsce jest 11 800 tys. budynków ( w tym ponad 6 200 tys. wielorodzinnych). Wiele z nich ( około 6 400 tys.) powstało przed 1966 rokiem i jest źle izolowanych a roczne zużycie energii na ich ogrzanie przekracza nawet 300 kWh/mkw rocznie. Dla porównania nowoczesne technologicznie budynki mieszkalne, wznoszone po 2000 roku, ocieplone wełną mineralną (ściany zewnętrzne i dach) zużywają mniej niż 80 kWh/mkw rocznie.

Dyrektywa zakłada taki sposób określania wymagań, że budynek i jego wyposażenie (np. kocioł gazowy, elementy instalacji c.o) traktuje się jako całość. Stąd wymagany poziom zużycia energii obejmuje w jednym wskaźniku zarówno energię na ogrzewanie (c.o.), ewentualnie również chłodzenie, jak i na przygotowanie ciepłej wody użytkowej (c.w.u.) i oświetlenie. Dla budynków mieszkalnych zużycie odnosi się najczęściej do powierzchni użytkowej, a dla innych budynków do kubatury ogrzewanej części budynku. Można również wprowadzać dodatkowo warunek ograniczania strat ciepła przez przegrody zewnętrzne budynku.

Dokumentem, w którym znajdzie się ocena charakterystyki energetycznej budynku, będzie świadectwo (ewentualnie paszport lub certyfikat) energetyczny budynku. Ten dokument, znany już wcześniej w Niemczech, Holandii, Danii, dotąd stosowany dobrowolnie, obecnie staje się elementem systemów oceny. W Polsce pojawi się jeszcze w tym roku. Taki dokument jest ogromnie ważny dla kupujących i wynajmujących budynki. W świadectwie energetycznym budynku zawarta jest podstawowa charakterystyka budynku, w tym adres i lokalizacja, rok budowy, przeznaczenie, wielkość, rodzaj systemu grzewczego i przygotowania ciepłej wody użytkowej, zużycie energii na cele ogrzewania, chłodzenia, oświetlenia i ciepłej wody oraz ewentualny udział energii odnawialnych. Mogą tam być wyszczególnione wielkości strat ciepła przez przenikanie oraz propozycje możliwych usprawnień zmniejszających zużycie energii.

Warto podać, że np. w Niemczech przepisy ochrony cieplnej zobowiązują właściciel do przeprowadzenia modernizacji w budynkach już istniejących. I tak m.in. wszystkie kotły gazowe i olejowe zainstalowane przed 1976 r. muszą być wyłączone z eksploatacji do końca 2006 r. Natomiast przewody instalacji c.o. i c.w.u., które nie są izolowane, a znajdują się w pomieszczeniach nieogrzewanych w tym samym terminie muszą być zaizolowane w sposób podany w rozporządzeniu. Wreszcie stropy nad najwyższą kondygnacją, pod nieogrzewanym poddaszem, muszą być do końca 2006 r. tak ocieplone, aby współczynnik przenikania nie przekraczał 0,30.

więcej informacji na temat wdrażania w Polsce EPBD

<< powrót